Dag 2: Naar Oostenrijk!

Het is vroeg om 6 uur sochtends, en Robin had de vorige avond al laten weten  dat het om 6 uur gebruikelijk is dat iedereen helpt om sneeuw op te ruimen van afgelopen nacht.
Gelukkig valt er alleen regen in plaats van sneeuw waardoor ik mezelf nog een keertje kan omdraaien.

Bij het opstaan krijg ik ontbijt aangeboden, en kijken we alle afgesloten wegen na. Sommige wegen zijn door de regen van afgelopen nacht weer geopend. Maar veel wegen zijn nog dicht. Na het ontbijt besluit ik een rondje te maken door Ruhpolding. Met zoveel sneeuw op de daken is dat een sprookjesachtig gezicht. Hier en daar staan mensen op hun dak om de sneeuw eraf te vegen, net zoals de mensen die overal bezig zijn hun stoepjes schoon te vegen.

Na mijn rondje door hun woonplaats neem ik afscheid van weer hele bijzondere mensen waar ik graag nog eens terug kom als ik naar Oostenrijk op reis ga. Robin geeft nog snel wat informatie over zijn favoriete skigebied in de buurt door, dat ondanks de sneeuw gewoon geopend is.

Terwijl ik onderweg ben naar het skigebied begint het langzaam steeds harder te sneeuwen, maar het verkeer rijdt prima door. Na slechts een uur rijden kom ik aan in het skigebied.
Maar wanneer ik boven aan de berg uit de skilift stap, is het 1 witte waas. Eigenlijk is er totaal geen verschil meer tussen de grond, de lucht en alles wat voor mij is. Alles is precies dezelfde kleur  overal. Het enige wat ik nog kan zien zijn de randen van de pistes die zijn afgebakend met oranje stokken. Omdat ik mezelf in een ware sneeuwstorm begeef en geen hand meer voor ogen zie, is het skiën op de tast of oriënteren op mijn voorganger om in te schatten hoe stijl de afdaling is. Want zelfs dat is niet meer te zien. Maar dan zit ik plotseling van de een op de andere seconde tot mijn middel in de sneeuw, ik verlies mijn evenwicht, en ga kopje onder. Wat blijkt? Er ligt gewoon een enorme berg met poedersneeuw waar ik in geskied ben.Gelukkig zijn er ook typische winter wonderland paadjes waar het zicht beter is.

Eind van de middag ga ik op pad naar Michaela in Fieberbrunn. Intussen is het nog harder gaan sneeuwen. En aangezien ik geen premium, maar 4 seizoenen winterbanden onder mijn auto heb is het steeds lastiger om koers te houden. Al snel moet ik mijn geoefende kunstje uitvoeren om de sneeuwkettingen om te leggen. Hoe vaak ik ook geoefend heb, het blijkt allemaal zinloos. Want in de echte sneeuw lukt het natuurlijk opeens niet meer.

Pas een half uur later zitten de kettingen enigzins goed en recht, en stap ik met  bevroren handen terug in de auto.
Verderop stuur ik een totaal ondergesneeuwd parkeervak in om de weg te zoeken. Dat kan met dit weer nogal nadelig uitpakken.Want sneeuwkettingen of niet, een flinke dosis gas en een wielspin zijn onvermijdelijk om het vak te kunnen verlaten.

S’avonds arriveer ik bij Michaela. Ze is 24 jaar komt uit nieuw-zeeland en heeft ambities om nog veel te reizen. Maar deze winter werkt ze in Oostenrijk bij de ski liften, inclusief inwoning in een nabijgelegen gasthuis.
We eten een diner en vallen vroeg in slaap zodat we de volgende ochtend op tijd naar de piste kunnen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.