Dag 2: Nieuwe vriendjes…

Ik ben al vroeg wakker; om 5.30 uur. Daar is dan wel al een uur af vanwege het tijdsverschil met Engeland. Ik sta op en en loop eerst een rondje over de boot. Bijna alle passagiers slapen nog. Plekken waar gisteravond nog veel entertainment was zijn nu stil en verlaten. Het enige wat klinkt is het stille gebrom van de boot.
Niet veel later worden beetje  bij beetje steeds meer passagiers wakker. Je ziet duidelijk dat ze zich stuk voor stuk moeten beseffen dat ze wakker geworden zijn in Engeland. Best grappig om te zien.

Dek voor dek worden passagiers omgeroepen om hun voertuigen mee te nemen. Al snel is het (brom)fietsdek aan de beurt en kan ik de boot af. Voor de douane staat een lange rij auto’s waar ik wel langs denk te kunnen fietsen. Tot een douanier boos reageert en snauwt dat ik tussen de auto’s in de rij moet wachten. Daar raak ik in gesprek met Engelsen die zojuist terug zijn van een flinke fietstocht in Nederland. Ze vertellen dat Nederland een mooi fietsland is.

Als ik de douane door ben breekt een lange trip aan van totaal 77 kilometer. Het valt niet mee mijn hoofd erbij te houden. Nog geen 30 kilometer later komt een auto recht op mij afgereden en besef ik dat ik per ongeluk weer rechts ben gaan rijden. Datzelfde gebeurt niet veel later ook met een fietser. Gelukkig loopt het goed af. Het links fietsen went best snel, maar als het op de atomatische piloot gaat begint pas het gevaar.
Het eerste stuk van de rit is enorm bergachtig. Na 30 kilometer zit ik er al behoorlijk  doorheen. Dan opeens doemen in de verte 3 bekende fietsers van de boot op, wat een toeval. We kunnen een heel stuk samen fietsen.

Na 77 kilometer arriveer ik op de camping. Vriendelijk begroeten de andere gasten mij.  Iedereen is nieuwsgierig waar ik naartoe fiets, zelfs de campingeigenaar. Het accent is hier wel heel anders dan in Londen. Ik moet mijn best doen om ze te verstaan want ze praten ontzettend plat Engels. 
Tegen de avond doe ik mee met een potje jeu de boule en natuurlijk schakel ik die Engelsen wel even uit. Als het donker is nemen we afscheid en gaan we slapen. 




De volgende ochtend doe ik de tent open en ben ik niet alleen. Er loopt een kat bij de tent en als ik hem een stukje ham geef zijn we opeens bff’s. Hij is niet meer weg te slaan. 

Een reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.