Dag 3 : de Schotse Hooglanden in!

Met meer dan 1100 km op de teller word ik aangebrand wakker omdat mijn wekker niet is afgegaan! Dat is met enige regelmaat per jaar de nummer één reden om te laat te komen op mijn werk. De rust in mijn hoofd is snel wedergekeerd als ik in de vroegte van de morgen om 6.00 uur de straten van Edinburgh in trek. Als ontbijt werk ik een tros van 6 bananen weg. De straten zijn leeg, winkels gesloten en er rijden slechts een paar mager gevulde bussen in het rond. Hier en daar ligt een zwerver te slapen in een portiek waarvan ik aan één een banaan schenk. #EerlijkZullenWeAllesDelenMarkRutte ) Het enige wat wel echt activiteit lijkt te ontwikkelen is de zon die achter de wolken langzaam tevoorschijn komt. Een perfect moment voor fraaie plaatjes.

Eind van de ochtend vertrek ik met een dieseltrein richting de Schotse Hooglanden. Bergen worden steiler, afgewisseld met enorme bruggen, verre uitzichten over binnenwateren en kleine stationnetjes waar enkele Schotten de trein betreden of verlaten. Steeds meer kleine viaducten gebouwd uit hetzelfde natuursteen verduisteren met enige regelmaat de ramen. Het typisch Engelse bloempot kapsel maakt plaats voor de Schotse baard, maar 1 ding blijft nog altijd hetzelfde want Mind the gap!

Even later arriveer ik in Perth, een station waar deze gezellige bloempotten trein staat. Hier stap ik over op de trein naar Inverness; de hoofdstad van de Schotse Hooglanden. Hier worden de uitzichten alleen maar mooier, zeker als de trein na een uurtje aan een vrijwel oneindige klim begint. Hoger en hoger worden besneeuwde berghellingen zichtbaar die opduiken boven de mistige dalen.


3 uur later ben ik aangekomen in Inverness. Daar heb ik anderhalf uur de tijd voor een wandeling door de stad, daarna zal ik opgepikt worden door mijn volgende host Donald. Met hem is het nog 2 uur rijden in de auto, verder de Schotse Hooglanden in. Maar net aangekomen in Inverness ben ik na een paar foto’s toe aan een kopje thee, maar net nadat ik besteld heb kom ik erachter dat mijn wereldstekker weg is. Bij de gedachte dat mijn tickets voor toekomstige accommodaties en vliegtickets op mijn telefoon staan slaat de paniek enigszins toe. De enige plek die ik mij kan indenken is dat de stekker nog in trein zit. Maar omdat de treinen maar 3x per dag rijden is er grote kans dat de trein er nog staat. Met nog 20 procent batterij resterend kijkt de barman vreemd op als ik zonder mijn thee op te drinken al om de rekening vraag en het restaurant uit ren naar het station. Want wie besteld er nou thee om 2 minuten later zonder op te drinken weg te gaan?! Snel ren ik de poortjes door waarna het treinpersoneel mij duidelijk maakt dat het niet zomaar is toegestaan om door te lopen als er geen treinen vertrekken. Na enige discussie mag ik uiteindelijk dan toch zoeken naar mijn adapter. Maar hij zit niet meer in de trein. Gelukkig kunnen wat lokale mensen mij wijzen naar een winkel waar ze een adapter verkopen. Even later koop ik een veel te dure maar noodzakelijke adapter voor 20 euro.

Als ik Donald ontmoet begint de volgende reisafstand. 2 uur lang rijden we over bergachtige weggetjes, tussen meren, hoge bergen en landschappen gevuld met Schotste Hooglanders. Af en toe maken we een stop om foto’s te maken en uiteindelijk arriveren we bij Donalds huis. Een redelijk groot huis waar hij 3 kamers verhuurt. Savonds tijdens het eten maak ik een praatje met deze bewoners waarna Donald naar zijn nachtdienst vertrekt.

Een reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.