Dag 3: Op de proef gesteld

Voor degene die het nog niet wisten, ik word vanmorgen wakker vlakbij een plaatsje bij York. De eigenaar was gisteren erg verbaasd toen ik over de Yorkham begon. Ze vind het jammer dat York alleen daarom bekend staat in Nederland. 

Het is bijna 9 uur als ik met 77 kilometer voor de boeg afscheid neem van de campinggasten. Ze wensen mij een goede reis. Als ik weg fiets – met een net wakker hoofd – gaat het gelijk weer fout als ik alweer de verkeerde kant van de weg kies. Gelukkig kan ik mezelf op tijd herstellen voordat ander verkeer passeert. De eerste kilometers gaan lekker vlot. Als het zo doorgaat ben ik rond 14 uur op mijn volgende camping. Verder zou  het fijn zijn om een supermarkt tegen te komen om groenten te kopen want ik heb poederzakjes met soep dus daar kunnen allemaal soorten groenten bij. Ik moet koken op mijn gasfles. Ja, dit keer een gasfles, want houtbranders – die ik het liefst gebruik – zijn niet toegestaan op dit soort campings.  

Rond 12 uur  met nog 50 kilometer resterend worden de bergen pittiger. Ondanks mijn elektromotor moet ik flink kracht bij zetten om de bergen op te komen en zonder supermarkt eist dit zijn tol. Omdat ik alleen maar meer afgelegen gebied in ga zet mij dat wel aan het denken;  wat als ik vanavond geen groente door mijn soep kan doen of broodjes kan halen omdat ik geen supermarkt kan vinden? Gelukkig weet ik een goed alternatief met brandnetels door de soep,  die groeien hier overal en zijn bovendien net zo lekker en gratis. Toch heb ik ook een banaan en ander voedsel nodig om koolhydraten en eiwitten te krijgen.

Rond 15 uur staat er nog 25 kilometer op de teller. Alles lijkt goed te komen als ik een supermarkt gevonden heb. Als ik binnen stap zijn prijzen niet meer belangrijk want ik moet tussen nu en nu eten hebben. Eigenlijk voelt  het een beetje als een minuut gratis winkelen. 

Met een volle tas, een gevulde buik en nog 25kilometer voor de boeg lijken alle problemen voorbij en kan ik mijn tocht voorzetten. Schijn bedriegt want zodra ik het dorpje uit ben doemt om de hoek een wel heel steile helling op van 16%. Even voor de duidelijkheid: daar kan je niet tegenop fietsen. Na een intens lange wandeling kom ik boven aan om middels dit bord tot de ontdekking te komen dat ik zojuist 3km tegen de berg opgelopen ben. 

Dan zou je denken dat je aan de andere kant weer met volle snelheid 5 kilometer naar beneden kan. Helaas, ik krijg te maken met 16% daling. Voor de overzichtelijke stukken erg gaaf, want binnen 5 seconden trekt mijn fiets – als een achtbaan in vrije val – naar de 55km/h.  Veel andere bochtige weggetjes vereisen lage snelheden waardoor mijn remblokjes nu kaal zijn. Dit was niet de enige weg van 16% . Berg na berg,  kilometer na kilometer, wandeling na wandeling; het lijkt steeds langzamer te gaan.

Oververmoeid met nog 10kilometer resterend plof ik in het gras neer. Waar ben ik in Hemelsnaam mee bezig?!  Waarom wil ik dit? Zal ik mijn tent gewoon in een random weiland pleuren om eerst te slapen? Is Isle of Man wel bereikbaar binnen deze korte tijd? Ga ik nu alweer falen na het laatste fiasco van de Kilometerkampioen? Ik ben te moe om na te denken over deze vragen. Futloos staar ik voor me uit naarde prachtige overweldigende omgeving. Fysiek en mentaal zit ik er helemaal doorheen. Dat zou best een nadeel kunnen zijn van alleen reizen; op dit soort momenten mis ik echt een maatje zodat we elkaar kunnen aanmoedigden dat we het kunnen halen. Die is er niet, maar ergens weet ik ook van mezelf dat ik dit soort uitdagingen zoek. 




Des te knapper is het als ik een paar uur later zonder maatje bij de camping sta; trillend op mijn benen van vermoeidheid en spierpijn. Ik heb duidelijk mijn grens bereikt en hoef dit absoluut niet te vergelijken met een fiasco van de Kilometerkampioen wedstrijd. Voor mij zijn de prestaties van vandaag het maximaal haalbare. 

Morgen moet ik weer 70 kkilometer  en de boot vertrekt om 14:00 uur. De  route voor morgen bevat twee keer zoveel stijging als vandaag. Als ik vandaag maar net getrokken heb, hoe zal het morgen zijn als ik twee keer zoveel moet klimmen? Ik heb duidelijk te maken met een onrealistische planning. Wil ik hier wel mee door? En als ik stop,  wat doe ik dan de rest van de week in Engeland? Ik ben te moe om erover na te denken en bel mijn vader die vast meer helder van geest is dan ik. Hoe we het ook draaien of buigen; na een uitgebreide vergelijking met allerlei opties van fiets in de trein tot iemand geld bieden mij een stuk op weg brengen met een auto, blijkt Isle of Man onbereikbaar te zijn voor het tijdsbestek van deze tocht…

Morgen weer een blog met het vervolg!

2 reacties

  1. Zet hem op Lex! Niet bij de pakken neer zitten en blijf vooruitkijken naar je bestemming.
    Denk om jezelf en probeer eventueel je strakke deadlines wat losser te plannen.
    Je kan het!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.