Dag 4 : Pannenkoeken bij Kathryn

De ochtend komt langzaam op gang als Scott naar zijn werk gaat en ik ontbijt met een pizza uit de oven. Dan is het tijd om op pad te gaan.
De reis gaat eerst langs het postkantoor waar ik wat kaarten naar Nederland wil sturen. Normaal typ ik dan ”post office” in Google Maps waarna ik alle postkantoren in de buurt krijg. Ik besluit te navigeren naar een postkantoor op de route naar mijn volgende bestemming maar bij aankomst blijkt er geen postkantoor te zijn. Als ik aan een voorbijganger vraag waar het postkantoor is blijkt het in een kleine supermarkt te zitten, maarja, daar verkopen ze geen kaarten van Isle of Man. Dus dan maar een ander postkantoor zoeken.
Even later vind een echt postkantoor met kaarten van Isle of Man. Een vriendelijke man achter de balie merkt natuurlijk aan mijn Engelse accent dat ik hier niet woon en vraagt geïnteresseerd over mijn reis.



Na het postkantoor is het tijd om door te rijden naar de hoogste bergtop van Isle of Man. Het laatste stuk moet ik lopen, en alhoewel het een klein bergje lijkt ben ik meer dan een uur bezig met de wandeling naar de top. Er is geen weg, alleen een voetpad en in het zomerseizoen een trein naar de top. Het is een lastige route met veel ijs, gladde hellingen en waterstroompjes. Eenmaal aangekomen bij de top sta ik op meer dan 2000m hoogte in snijdende koude wind die zo hard waait dat ik er vol tegen in kan leunen. Vanwege de extreme kou kan ik hier niet lang blijven staan. Mijn handen zijn vuurrood na het maken van slechts een paar foto’s, maar het weer is zo helder dat ik in de verte Engeland kan zien! Omdat naar boven lopen makkelijker is dan naar beneden, is het onverantwoord om over die gladde paadjes naar beneden te lopen. Daarom besluit ik langs het gesloten spoor naar beneden te lopen.

Halverwege de middag wil ik terugkeren naar huis om even bij te tanken in bed. Maar ook tijdens de terugweg kan ik geen genoeg krijgen van het rondtoeren door dit prachtige landschap. Telkens weer opnieuw zie ik plekken die ik niet eerder gezien heb.

Plotseling schrik ik wakker, het is 17:58 uur! Over 2 minuten word ik 10 kilometer verderop verwacht in Castle town om pannenkoeken te eten bij Kathryn. Ik stuur haar een appje dat ik iets later ben.
Kathryn woont in een klein appartement en heeft behoorlijk wat couchsurf ervaring. Omdat ze voornamelijk druk bezig is in de keuken met de pannenkoeken spreek ik haar nauwelijks. Vooral haar vriendinnen die stuk voor stuk binnendruppelen heb ik leuke gesprekken mee. Wat opvallend is, is dat veel mensen niet geboren zijn op Isle of Man. Het zijn voornamelijk immigranten die vanwege verschillende redenen vertrokken zijn naar Isle of Man. Over het algemeen is hier veel werkgelegenheid en het leven is goed betaalbaar.

Eind van de avond neem ik afscheid van Kathryn en haar vriendinnen. Als ik ooit nog eens terug wil komen op Isle of Man mag ik slapen bij Kathryn.
Op aanraden van een van de vriendinnen van Kathryn stop ik op de terugweg in de middle of nowhwere. Het is aardedonker maar nog nooit eerder heb ik zoveel sterren aan de hemel gezien. Het eiland is s’nachts zo donker dat je tot wel 75% meer sterren kan zien dan op een donkere plek in Nederland.



Voor de laatste keer zal ik vannacht slapen op dit onvergetelijke eiland. Morgen vlieg ik terug naar Nederland, ontelbaar herinneringen rijker.

Een reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.