Dag 5 – 6 : via Aberdeen naar Fort William

Het is 5 uur in de ochtend als de dag weer begint. Ik kook 2 eieren, eet wat brood en stap in de auto van Donald die mij naar mijn trein brengt. Het is 5.45 uur als ik in de eerste trein stap. Tevens is dit ook de snelste reisoptie van de hele dag. (Tot wel een uur sneller dan andere opties dus vroeg opstaan loont.) Toch waggelt het boemeltje – met wifi aan boord – slechts met een gangetje van 50km/h door de bergen. Bij die wifi moet je je eigenlijk niks voorstellen, zonder bereik kan je nergens naartoe surfen. Sporadisch is er 3G signaal, maar vaker moet je het doen met edge of grps. Wel zijn in de meeste treinen stopcontacten beschikbaar. Vreemd dat dit in Nederland niet vanzelfsprekend is, Scotrail is namelijk van hetzelfde moederbedrijf als NS, genaamd “Abellio”. Op 4 andere reizigers na ben ik de enige reiziger want 95℅ van de stoelen zijn leeg. Het traject is zo afgelegen dat het – net als in Noorwegen – veel “stop-on-requests” bevat. Dit zijn stations in niemandsland waar ook niks is. Heel soms staan er een paar houten krotten waarover ik me af vraag wie daar in hemels naam wonen. Langzaam komt de zon steeds verder door. Hoe verder de zon opkomt, hoe verder ik onderuit zak in mijn stoel. Het constante kedeng kedeng geluid en het gelijkmatige geluid van de dieselmotor doen mijn luiken langzaam sluiten…


Eind van de ochtend kom ik aan in Aberdeen. Een beetje ziek, maar dat realiseer ik mezelf pas later waarop ik besluit naar een pharmacy te gaan voor paracetamol. Net zoals de woorden “sex” en “help”, is paracetamol in bijna elke taal hetzelfde. Door de verminderde energie in mijn lichaam voel ik er niet veel voor om een rondje door Aberdeen te doen. Ik doe het vanuit mijn bed op de luie methode door een gids genaamd “what to do in Aberdeen” open te slaan.

Het is 12 uur snachts als ik wakker word en alle bedden om mijn heen bezet zijn. Ik word niet uit mezelf wakker maar van buitensporig hard gesnurk van 2 kamergenoten. Zelfs mijn oordoppen houden dit niet tegen. Ze houden samen de hele kamer wakker met hun gezaag. Iets daarvan zeggen heeft geen zin, want daarna begint het natuurlijk weer opnieuw. In de meeste hostels is snachts geen personeel aanwezig, vaak alleen telefoon op de balie met noodnummer. En tja, dat nummer is niet bedoeld voor als iemand snurkt. Er vanuitgaande dat het personeel naar huis is ga ik op zoek naar een andere plek om te slapen. De gang? Daar branden lampen die niet uitgeschakeld kunnen worden. Dan ga ik op zoek achter de balie naar schakelaars om desnoods het hele pand te ontdoen van stroom, maar dan zie ik opeens een donkere ruimte met een grote bank om op te slapen. Net als ik naar boven wil lopen om mijn dekens te pakken loop ik een personeelslid tegen het lijf die mijn probleem erg vriendelijk oplost door mij te verplaatsen naar een andere kamer. Opgelost!

De volgende ochtend vertrek ik naar Fort Williams. Een populaire toeristische plek tussen de bergen van Schotland. De treinreis valt qua comfort weer een beetje tegen. Het spoor gaat 4 uur lang kedeng kedeng, de stoelen trillen van de diesel motor en de trein maakt zoveel lawaai dat je er net overheen kan praten. Dat verklaart ook de hoofdpijn die ik net als gisteren ervaar als ik na 4 uur uitstap in Fort William. Gelukkig heb ik nog steeds paracetamol bij me van gisteren. Ondanks dat is het wel een geweldig mooie reis.

Aangekomen bij het hostel blijkt het van binnen en van buiten een groot woonhuis te zijn wat omgebouwd is tot hostel. De huiselijke sfeer geeft de overhand wat het enorm gezellig, knus en sociaal maakt van binnen. Er checken allemaal gasten in, afkomstig uit verschillende landen. De helft is net als ik ook solo reiziger. Uiteindelijk ontmoet ik Benjamin. Benjamin is een solo reiziger uit Parijs. We wandelen buiten rond en drinken bier in het lokale park. We hebben de grootste lol als we Google translate ontdekken. Hij praat in het Frans tegen Google, en ik in het Nederlands. Om de haverklap liggen we in een deuk als het gesprek totaal afdwaalt omdat Google de vertaling niet goed doet door er iets anders van te maken. Natuurlijk kunnen we ook allebei Engels, maar dit was gewoon super grappig om te proberen. Voor morgen hebben we allebei hetzelfde plan; een grote spoorbrug bezoeken met een toeristische wandeling. De brug is met de trein vanaf hier goed bereikbaar. De wekkers zijn gezet, dus morgen zien we elkaar weer. Sleep well.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.