Dag 7: Touristische discriminatie

Het is weer lekker vroeg als ik rond een uur of 7 in de ochtend wakker word. Leona en Valentin zijn al bezig het ontbijt klaar te zetten. En daar besteden ze gewoonlijk best wat moeite aan. Verse groenten zoals paprika en komkommer, maar ook worst en schimmelkaas met brood.
Tijdens het ontbijt lijdt het gesprek naar de prijzen voor de skipassen. Een dag skiën kost (afhankelijk van het skigebied) tussen de 30 en 60 euro. Maar dan vertelt Leona dat ze inwoners van Oostenrijk de skipassen voor half geld kunnen kopen op vertoon van legitimatie. Als ik vraag hoe dat komt vertelt ze dat het een maatregel is uit de vroegere tijd. De skisport neemt veel ruimte in beslag op hellingen die eigendom zijn van de boeren. Daarom is een soort ruilhandel ontstaan en mogen inwoners voor half geld een skipas kopen. Na het ontbijt moeten Valentin en Leona naar een afspraak.

Voor mij tijd om de auto ijsvrij te maken, en te beginnen aan een bergroute naar Ströden die Leona en Valentin aanbevolen hebben. Normaal gesproken zijn sneeuwkettingen noodzakelijk voor deze tocht. Maar vandaag heb ik geluk, het bord staat omgedraaid waardoor ik zonder sneeuwkettingen erin mag.
De route leidt door sprookjesachtige bossen, kleine kerkjes en dorpjes die bij hevige sneeuwval onbereikbaar waren. Een supermarkt die halverwege de route statig langs de weg geplant staat doet het sprookjesachtige gevoel even verdwijnen. Hoe verder deze route omhoog loopt hoe meer sneeuw er zichtbaar is. Na een tijdje erger ik mij aan een Oostenrijkse auto die wel heel traag rijdt. Als een beetje aso Nederlander scheur ik erlangs en dan valt het mij op waarom hij zo langzaam rijdt. Langs de hele route zijn amper vangrails aangebracht. Wie een schuiver maakt met de auto staat gegarandeerd een spectaculaire afdaling te wachten. Hierop besluit ik mijn snelheid ook maar iets aan te passen. Sterker nog, bovenaan de berg ligt zoveel sneeuw i.c.m. steile hellingen dat de snelheid niet hoger kan dan 10km/h.

S’middags is het even tijd om op te warmen in de Tauern Spa. Een groot sauna / zwembad complex waar veel lokale, maar ook internationale touristen op af komen. De toegangsprijs is ook toeristisch hoog. Voor 50 euro krijg ik 3 uur lang toegang tot sauna en zwembaden. Voor die prijs is het zwembad absoluut het mooiste zwembad wat ik in mijn hele leven gezien heb. Maar dan nog is het de toegangsprijs niet waard, want de zeep ontbreekt in de douches van de sauna, en het sauna complex is relatief klein. Wie een half kaartje betaalt heeft 3 uur lang toegang tot alleen het zwembad, en is naar mijn mening beter uit qua prijs kwaliteit. Ondanks dat het buiten gesneeuwd heeft zijn de zwembaden zowel binnen en buiten verwarmd tot 35 graden. Dat maakt heerlijk comfortabel om in de sneeuw buiten te zwemmen. Verder heeft dit zwembad een mooie glijdbaan, veel bubbelbaden en watervallen.

Eind van de middag rijdt ik door naar mijn laatste host Hans. Hans is werkzaam ingenieur en moet soms samenwerken met klanten uit Duitsland. Daarom reist hij veel met de auto heen en weer tussen Duitsland en Oostenrijk. Verder woont hij in een klein appartement in een typisch Oostenrijks huis. Hij maakt zelfs avondeten klaar voor mij waarna ik met hem mee ga naar zijn zwembad training. Voor de 2e keer die dag duik ik het zwembad in om sportief baantjes te trekken met hem. Sterker nog, ik maak opeens deel uit van een echte Oostenrijkse zwemclub waar iedereen zijn eigen trainingsprogramma volgt.

De volgende dag rij ik weer terug naar Nederland. Een lange 11 uur durende reis waarin de snelweg soms meer Nederlandse dan Duitse kentekens bevat. Dat wil natuurlijk alleen maar zeggen dat er meer Nederlands onderweg zijn naar Nederland.

Dit was mijn Oostenrijks Sneeuwavontuur, leuk dat je mijn blog gelezen hebt, en bedankt!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.