Fietstocht BeNeLux #Een zonnesteek!

Als ik s’ochtends wakker ben is de andere tent al vertrokken en sta ik alleen. Met een 30graden hittegolf en 200ml water voor de deur gaat de eerste prioriteit uit naar water vinden. Zonnebrand heb ik niet, en met dit weer en lange mouwen is de fietstocht niet te doen. Als ik weg fiets, zie ik nergens kranen, zelfs niet in tuinen van mensen. Daarom besluit ik te vragen aan een man in zijn tuin of hij wil bijvullen. Zijn antwoord is nee want hij heeft haast en ik kan beneden drinken bestellen zegt hij. Dan zie ik na 5minuten een andere man in zijn tuin en hij wil wel water bijvullen. Zijn vrouw Linda komt zelfs aan met koek en ze vragen of ik ook wat kom drinken. Ik mag mijn accu bijladen en krijg zonnebrand en cola. Ze vertellen veel over de Belgische overheid en de zware belastingdruk die er is. Mensen doen er alles aan om belastingen te ontduiken. Ze vertellen dat de politie inzet ook slecht en weinig is. Agenten op motoren noemen ze in België “zwaantjes” en mobiele flitsers noemen ze in België “vallende sterren”. Linda en haar man vinden in Nederland alles beter geregeld.
Even later op de fiets luister ik naar de Belgische Qmusic en hoor de dj’s praten over vallende sterren. Nu snap ik wat ze daarmee bedoelen. Na 20km is de hitte zo intens dat alles nat is van het zweet, en verder fietsen is geen optie. Ik strijk neer onder een boom en wacht af. Even later fiets ik door, maar van de een op de andere seconde voel ik mij zweven in plaats van fietsen. Een lichte zonnesteek dus, want ik voel mij ook misselijk. Stoppen doe ik niet, ik wil maar 1 ding en dat is zo snel mogelijk door fietsen naar bekende omgeving “Maastricht” en later naar couchsurf host Richard.
Eenmaal in Maastricht kan ik niet meer helder denken en ik plof neer op een grasveld. Terwijl ik naar de wolken kijk denk ik gedurende 3uur  aan helemaal niets. Daarna schrik ik wakker en snak ik naar water. Ik ben zo misselijk dat ik het water bijna niet weg krijg. Dan ga op zoek naar eten, zelfs dan krijg ik het vinden van een snackbar niet meer voor elkaar. Het verkeer is als een waas en ik botst constant bijna met andere fietsers en erger me aan hun snelle rijstijl.
Uiteindelijk vind ik het station en koop cola en patat pindasaus.
Dan voel ik me plotseling fit maar is mijn telefoon opeens leeg. Ik zoek een stopcontact en verdrijf mijn tijd in het station met de Wi-Fi van KPN. Dan moet ik afwachten tot 22.30 uur tot ik bij Richard naar binnen kan. Hij is pas laat thuis van zijn werk.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.