Op pad met Marius

Marius is een Duitse militair die solo op pad is in Mallorca. Gisteravond in de tuin heb ik hem ontmoet en hebben we gekeken wat we vandaag de dag eventueel zouden willen doen.

Het besluit ligt al snel vast, we rijden naar de andere kant van het eiland om Drach Caeves te bezoeken. Het betreft een grote grot aan de rand van het eiland. Na een uurtje rijden komen we aan. Omdat we net de vorige rondleiding gemist hebben besluiten we eerst nog een stukje te lopen. Dat resulteert in de ontdekking van een prachtige uitgestrekte klif.

Omdat we na deze ontdekking nog maar kort de tijd hebben tot de rondleiding begint besluiten we terug te lopen naar de ingang van de grotten. Inmiddels worden net een paar bussen vol toeristen geleegd, en staan we midden tussen de drukte. Nee dit is nu al geen succes.

Wanneer grot open gaat voor blijkt het grotendeels geldklopperij. De toegangsprijs is met €16,- best erg duur. Maar al helemaal als binnen niks vertelt wordt. Hutje mutje schuift iedereen achter elkaar door de grot. Kortom, hier moet je als toerist helemaal niet heen willen! Al helemaal omdat dit nog laagseizoen is.

Nadat we uit de grotten komen besluiten we terug te gaan naar de klif. Hier maak ik prachtige drone beelden en ben zo slim mijn nagel half te verliezen aan de ronddraaiende wieken van de drone. Marius stapt ondertussen stevig door en voor ik het weet verdwijnt hij om de hoek uit het zicht. Nadat ik veilig de drone geland heb zet ik de achtervolging in. Het is enorm steil, maar ook een gevaarlijke tocht die ik niet snel alleen zou maken. Tijdens de klim over de scherpe rotsen breekt de zon door de bewolking. Zodra dat gebeurt voelt het weer gelijk aan als hoog zomer. Boven op de rotsen ontmoet ik Marius en nemen we wat foto’s. Maar het zonnige weer is veranderlijk; plotseling trekt een zwarte wolk over de rotsen heen en barst een pittige bui los boven de helderblauwe zee. We vinden een schuilplaats tussen de vele groene bomen die overal te vinden zijn op het eiland. Na 5 minuten is het herfstweer voorbij en schijnt de zon weer alsof het al maanden lang zomer is. De rotsen zijn nu nat en extra glad. Dat maakt de terugkeer extra gevaarlijk. 1 glijer betekent in het ergste geval een val van tientallen meters naar beneden de zee in. Gelukkig bereiken we veilig het gewone pad weer, waarna we terug keren naar ons hostel om te koken, te eten en te relaxen.

Ik heb er gisteren ook al over geschreven; het hostel is werkelijk fantastisch! De man die het hostel runt doet alles vol passie en plezier. Wanneer je hem wat vraagt krijg je spontaan een glimlach op je gezicht van zijn enthousiasme. Iedereen krijgt bij hem een persoonlijke rondleiding. Regelmatig kom ik hem tegen met zijn zoveelste rondleiding. Vol bewondering kijk ik toe hoe hij keer op keer met zoveel passie en blijdschap de mensen ontvangt. Want eerlijk is eerlijk; als het bijna eind van de dag is en ik in zijn schoenen zou staan, zou ik bij de zoveelste rondleiding zeggen bekijk het maar even met je rondleiding.

Op de afbeelding van deze blog is de tuin van het hostel zichtbaar. Hier groeien kersverse citroenen aan de bomen die gratis te plukken zijn.

Dit was het weer, morgen vlieg ik terug naar Nederland, waar het behoorlijk koud schijnt te zijn.