Vapiano; het slechtste restaurant van Utrecht?!

Met een hongerig gevoel strand ik op Utrecht Centraal samen met een date. We hebben honger, en terwijl ik eigenlijk naar mijn favoriete plekje van de Smullers wil, besluit ik toe te geven aan zijn idee om bij Vapiano te eten. Beiden hebben we hier nog nooit gegeten, maar daardoor is het juist leuk om iets nieuws te proberen.

We lopen een hoge trap op waarna we bij een balie komen. Daar krijgen we beiden een blanco RFID pasje uitgereikt. Dat is alles, daarna kunnen we met dat RFID pasje alles bestellen wat we willen, de rekening volgt later. Maar wat hier werkelijk gebeurd is de consument blind maken voor de kosten. Want de prijzen liegen er niet om. Zo bestel ik een medium pizza, en mijn date een pasta. Het begint er al mee dat we beiden in een andere rij moeten gaan staan. Voordeel is wel dat je zo tussen je eigen soortgenoten belandt, want waar hij zich in een rij bevindt met mensen met voorliefde voor pasta, bevind ik mij tussen de pizza-liefhebbers. Het nadeel is dat dit alles, behalve romantisch of gezellig is. Waar normaal de bediening aan je tafel komt, sta je bij Vapiano doorgaans 10 minuten in een rij. Als ik dan eindelijk aan de beurt ben wordt ik er nog even op geattendeerd dat ik wel voor de juiste desk moet gaan staan voordat ik mag bestellen.
Echt, ik kon het personeel wel slaan toen ze dit zeiden. Maarja, ik dacht; laat ik mezelf maar even gedragen op deze ”date”.  Het liefst was ik natuurlijk gewoon het restaurant uitgelopen zonder iets te bestellen.
Gehoorzaam stapte ik 2 meter naar rechts zodat ik voor de juiste glazen desk stond om te bestellen.
€11,95 betaalde ik uit mijn hoofd voor een medium pizza, een van de goedkoopste die er waren.
Netjes hou ik mijn pasje voor de lezer, maar als het pasje niet scant reageert de medewerker achter de desk geïrriteerd dat ik mijn pasje andersom moet houden.
Zolang het hoofdkantoor daar geen verandering in brengt, zal de medewerker deze uitleg nog minimaal duizenden keren moeten herhalen in zijn carrière. Maar als klant voel ik mij erg dom als hij zo chagrijnig reageert. Het is toch meer dan logisch dan een RFID kaart op alle mogelijke manieren contact kan maken? Bij NS gaat het zelfs door je portemonnee of tas heen!
Voordat ik klaar ben krijg ik een apparaat mee dat gaat trillen en piepen als mijn pizza klaar is.




Een beetje in gedachten en verwonderd, dwaal ik rond in het restaurant. Wat zijn er eigenlijk veel tafels te zien. Stel je voor dat dit restaurant helemaal vol zit, dan zouden de rijen voor de desks duizelingwekkend lang zijn.
Wat verder opvalt is dat op iedere tafel basilicumplantjes staan. Of nou, ja, staan? Ze steken wild alle kanten uit, sommige zien er zielig en toegetakeld uit door andere hongerige gasten.
Dan valt mijn oog op mijn date die nog steeds in de rij staat. Bezorgd informeer ik of het allemaal gaat lukken en overleg ik waar we zullen gaan zitten.

Eerlijk is eerlijk, het uitzicht is werkelijk prachtig. Recht boven de Utrechtse sporen met uitzicht op het stadskantoor.

Vervolgens ga ik terug naar de tafel, maar voordat ik daar arriveer bedenk ik mij dat ik eigenlijk nog iets te drinken erbij wil hebben. Je raadt het al, daarvoor moet ik vervolgens naar een aparte balie of desk. Het voelt een beetje alsof ik in een ziekenhuis loop, want daar moet je ook altijd van balie naar balie met een klantenkaart, of beter gezegd  ”ponskaartje” hoe ze dat zo intelligent kunnen noemen in een ziekenhuis.
Na het wachten in een rij vol dorstige mensen, kan ik vervolgens – net zoals bij de pizza balie – mijn pasje scannen, wat inmiddels al vlekkeloos werkt omdat ik nu weet hoe ik hem moet scannen.

Inmiddels heeft mijn date al plaatsgenomen aan de tafel. Ook hij heeft een apparaat bij zich wat gaat piepen en trillen als zijn bestelling klaar is.
Na een minuut of tien gaat zijn wekker als eerste af. Even later komt hij met een enigszins smakelijk ogende bak pasta terug. Wat al snel opvalt is het gebrek aan groente. Er zit gewoon amper groente in! Snel attendeer ik hem erop dat hij wat basilicum kan plukken van die planten op de andere tafel, want op onze tafel staat geen basilicumplant.

Wanneer zijn pasta half op is, en mijn drankje bijna leeg is gaat mijn wekker af. Als ik naar de pizza desk loop staat daar een bord klaar met een pizza van supermarktformaat. Maar de bedekking van de pizza is nog minimalistischer dan een supermarktpizza! Met mijn vork schuif ik een enorme plak salami los, waar alleen maar tomatensaus en deeg onder zit.
Van mediumsize pizza van €11,95 verwacht je wel meer dan dit toch?

Bij Vapiano zal je mij nooit meer zien.

Ook bij Vapiano gegeten? Laat jou ervaring horen in de reacties 🙂

Een reactie

  1. Ik heb een keer bij Vapiano in Berlijn gegeten, maar ook daar vond ik de uitleg over de werking van het restaurant summier. Lang wachten op mijn eten, half afgebakken pizza… Neh…

Gesloten voor reacties.